Laatst hadden we een familie etentje met twee van mijn neefjes en nichtjes. Mijn zusjes hebben mij als ongetrouwde zus en tante altijd zoveel mogelijk betrokken bij het leven van hun kinderen.
Zwemles, kinderfeestjes, vakanties, oppassen, logeren, we hebben de leukste dingen met elkaar beleefd. Als ze bij mij logeerden, gingen we picknicken in huis omdat het buiten te slecht weer was.
Tafelkleed op de grond en knoeien maar. Of we nodigden opa en oma uit om te komen eten en bouwden mijn huis om tot een restaurant. We verkleedden ons tot serveersters en kookten zelf het eten. We speelden verstoppertje in het donker, ik moest ze zoeken. Natuurlijk deed ik dan net of ik geen hand voor ogen zag en de kinderen onmogelijk kon vinden. Een geweldige tijd waar ik met een grote glimlach aan terugdenk.
Nu zijn ze volwassen en mag ik op een andere manier betrokken zijn in hun leven. Meer op afstand en niet meer als hun ‘allerliefste’ in wie ze wel weg konden kruipen. Daar hebben ze nu iemand anders voor gevonden. En dat is maar goed ook!

Maar weet je wat zo leuk is, de herinneringen zijn niet alleen bij mij blijven hangen. Met veel enthousiasme haalden zij tijdens ons dinertje herinneringen op aan de tijd dat ze klein waren. Mijn nichtje vertelde over het verstoppen in het donker alsof ze opnieuw in de wasmand verstopt zat en ik haar maar niet kon vinden. En van de modeshows met opa en oma als publiek. Pumps, bikini’s, sjaals en make-up, echte prinsessen van 3 en 4 jaar oud. Ik heb helaas nooit ervaren wat het is om moeder te zijn, maar door mijn neefjes en nichtjes heb ik toch altijd het gevoel gehad er iets van geproefd te hebben. Zelfs nu nog stroomt hun liefde rijkelijk!

Ik vind het zo lief van God dat Hij steeds weer opnieuw kinderen gebruikt om mij te zegenen. Ze brengen me vreugde, ze leren mij dingen, helpen me uitstappen in nieuwe geloofservaringen en God schenkt mij genezing door hen heen.
In onze gemeente in Rotterdam heb ik kinderwerk gedaan. In het begin voelde ik me totaal onbekwaam omdat ik zelf geen kinderen had. Tijdens de zomerweek spreken we altijd bij de kinderen, ook daar voel ik me vaak heel onbekwaam. Er zijn mensen die dat veel beter kunnen dan ik. Maar God werkt erdoorheen. Wanneer ik kinderen mag bedienen, stroomt Gods kracht op bijzondere wijze door mij heen en niet zelden ook weer terug om mijzelf te zegenen.

Vlak voor de derde zomerweek in Bant, zat ik er helemaal doorheen. Ik had een pittige tijd achter de rug, we waren verhuisd, woonden in onze caravan en ik was gewoon uitgeput. Tegen het zomerweekteam zei ik direct al dat ik wel op de week aanwezig zou zijn, maar niet meer dan dat. Ik zat op de rand van een burn-out. Daar had ik al eerder mee te kampen gehad. Maar er gebeurde iets bijzonders. Aan het begin van de week moesten we spreken bij de kinderen en ik ben die avond toch meegegaan. Ik voelde de drang om erbij te zijn. Ik heb zelfs samen met Gerard gesproken en in de bediening gebeurde er iets heel bijzonders. God raakte heel veel kinderen door ons heen aan en er was veel genezing. Kinderen baden ook voor mij. Op een gegeven moment moest Gerard weg voor de gebedsnacht met Herman Boon. Ik ben bij de kinderen gebleven en heb door gebeden. God werkte zo krachtig! Daarna heb ik nog met volwassenen gesproken en gebeden. En in plaats van dat ik leeg en uitgeput raakte, werd ik vervuld van kracht en leven. We spraken nog bij de oudere kinderen en bij de tieners. De rest van de week voelde ik me iedere dag beter en aan het eind van de week was de burn-out compleet verdwenen.

We zeggen vaak: kinderen hebben geen kleine Heilige Geest. Dat heb ik die avond ervaren! We kennen het principe: Wat je zaait, zul je oogsten. Zou het zo kunnen zijn dat de liefde die ik (nu samen met Gerard) aan zovele kinderen heb mogen geven als rijke oogst terugkomt in ons leven. Ja, dat geloof ik, want dat ervaar ik!